Powered By Blogger

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009


2 σχόλια:

  1. ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΜΥΡΑΣ

    Οσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
    βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
    γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
    που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
    σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
    μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
    το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
    εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
    σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
    τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν
    Οσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
    στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
    με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
    στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
    για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
    μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
    μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
    ξένος και κουρελιάρης τώρα
    Μα όταν
    μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
    ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
    κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
    το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά - απόκριση
    για όσα περιμένω και δεν πήρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μοναστήρι στο Θιβέτ. Πέτα προς τα εκεί, πουλί της νύχτας. Στα παγωμένα βουνά, στα ανύπαρκτα, κρυμμένα ζώα. * Πέτα μου χώματα, μουγκό παιδί. Και κλάψε μαζί μου γι' αυτούς που με παράτησαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή